Je ulur në divan, flokët e shpërndara, telefoni diku midis jastëkëve, dhe një mendim vazhdon të rrotullohet në kokën tënde – se diku tjetër, dikush po jeton një jetë më emocionuese se e jotja. Në këtë moment, një person është në një festë, një tjetër udhëton drejt një ishulli ekzotik, puth dashurinë e jetës së tij në perëndim të diellit, dhe më e rëndësishmja… ata nuk janë të mbingarkuar nga mendimet dhe FOMO-ja.
FOMO – Fear of Missing Out, frika se po humb diçka të madhe, të rëndësishme, të paharrueshme. Sikur momenti i tashëm po të rrëshqet nga duart. Ironikisht, ndërsa shqetësohesh se po humb jetën, në fakt po e humb vetë atë.
.
1. FOMO si iluzion
.
FOMO është si ai filtri i Instagram-it që bën gjithçka të duket më bukur se sa është në realitet. Krijon iluzionin se diku atje ka më shumë lumturi, më shumë kuptim. Por “atje” është gjithmonë diku tjetër.
Kur je 25 vjeç, të mungon siguria e të ardhmes – fëmijët, një shtëpi, një partner, stabiliteti. Kur je 45 vjeç, të mungon ndjenja e kujdesit të lirë e të rinisë – fundjava kur mund të ktheheshe në shtëpi në orën 4 të mëngjesit dhe përsëri të dukeshe e freskët. FOMO kurrë nuk kënaqet. Gjithmonë dëshiron të kundërtën e asaj që ke.
.
.
E vërteta është se FOMO ushqehet nga krahasimi. Nuk mund të ekzistojë vetë. Ka nevojë për jetët e të tjerëve – për histori, foto të perëndimeve të diellit mbi det dhe duar fëmijësh, “këtu jam në Paris” dhe “këtu jam në zyrën time të re.” Por ato imazhe kurrë nuk tregojnë çfarë ndodh pas skenave – lodhjen, dyshimet, momentet e mërzisë.
Sa herë ke shkuar në një festë që mendove se do të ishte e mrekullueshme, vetëm për të kthyer në shtëpi duke ndjerë se ndoshta do të kishte qenë më mirë të qëndroje brenda?
Kjo është ironia e FOMO-së – të bën të ndjekësh momente që nuk janë të tuat.
.
2. FOMO si fitore e pamundur
.
Dëshira për të mos humbur asgjë është si të përpiqesh të hash tortë pa marrë kalori. Tingëllon bukur, por është e pamundur. Jeta gjithmonë do të të vërë përballë zgjedhjeve. Dhe gjithmonë – plotësisht gjithmonë – do të ketë diçka që humb.
Ndoshta ke zgjedhur të qëndrosh në shtëpi një të premte në mbrëmje, ndërsa miqtë e tu dalin për koktej. Por ti po pushon, po merr frymë, po rigjeneron energjinë.
Ndoshta ke zgjedhur karrierën mbi familjen. Ose familjen mbi ambicien. Në të dy rastet, ke fituar diçka të vlefshme – thjesht në një “monedhë” tjetër.
FOMO na bën të besojmë se ekziston një “ekuilibër perfekt” – ai moment kur do të kemi gjithçka: karrierë, dashuri, fëmijë, liri, udhëtime. E vërteta? Ai ekuilibër nuk ekziston. Nuk ka ndonjë moment kur gjithçka të jetë në përputhje të përsosur. Gjithmonë do të ketë një fushë që duket e munguar. Por kjo nuk do të thotë se po humb. Thjesht do të thotë se po fiton diçka tjetër.
.
3. FOMO vs. AMO (Appreciation of Missing Out)
.
.
Dhe këtu vjen kthesa. Çfarë nëse thjesht do të kthejmë monedhën? Çfarë nëse në vend të “Frikës nga humbja” (FOMO), zgjedhim “Vlerësimin e humbjes” (AMO)?
AMO nuk është për njerëzit që kanë dorëzuar gjithçka. Është për gratë që e kanë kuptuar se nuk duhet të kenë gjithçka për të qenë të lumtura. Se ndonjëherë të humbasësh diçka do të thotë që ke shmangur kaosin, dramat – or thjesht zhurmën e panevojshme.
Nëse nuk ke fëmijë ende, fiton lirinë të zgjohesh kur të duash, të udhëtosh spontanisht dhe të kesh mbrëmje vetëm për veten.
Nëse ke fëmijë, fiton kuptim, ngrohtësi dhe një lloj kaosi që mund të jetë lodhës, por gjithmonë plot dashuri.
Nëse je beqare, ke hapësirë të njohësh veten, të flirtohesh, të jesh një grua që i përket vetëm vetes së saj.
Në një lidhje? Ke afërsi, siguri dhe një partner me të cilin të shohësh shfaqje të dielave ndërsa bie shi jashtë.
Nuk ka opsion më të mirë. Ka vetëm opsionin tënd.
.
4. Kur ndalon së ndjekuri, fillon të jetosh
.
E vërteta është se askush nuk jeton jetën e tij me shpejtësi të plotë gjithë kohën. Të gjithë humbasim diçka. Por kur pranon që kjo është pjesë e lojës, bëhesh i lirë.
Mund të zgjedhësh paqen pa u ndjerë fajtor. Mund të zgjedhësh veten pa frikë se po humb diçka më të mirë.
Ndoshta pjekuria e vërtetë vjen në momentin kur thua “po” për atë që ke dhe “jo” për gjithçka që të bën të vësh në dyshim vlerën e tij.
Jeta nuk është një test me vetëm një përgjigje të saktë. As nuk ke nevojë të “arrish dikë tjetër” në skenarin e tij. Në vend që të kontrollosh se çfarë po humb, pyete veten nëse je në harmoni me atë që je.
Dhe kur pyet veten: “A po humb diçka?”, ndoshta është koha për një pyetje më të thellë:
“Po sikur ajo që kam të jetë pikërisht ajo që dikush tjetër po ëndërron tani?”
Siguria e vërtetë nuk vjen nga të diturit se çfarë do të ndodhë nesër.
Ajo vjen nga të qenit i sigurt për veten sot.
Dhe kjo, zonja të dashura, është testi më i mirë që mund të bësh – pa nevojë për ndonjë rezultat.
